?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

dagboek van een priester hoofdstuk 3

Waarschuwing later in dit verhaal kan bloed en gevechten in voor komen.

Hoofdstuk 3
Slaperig opende Valentijn zijn ogen. Naast hem piepte een wekker. Vermoed draaide hij zich er naar toe om hem uit te zetten. Het was vijf uur in de ochtend en de zon was nog niet op. Versuft stapte hij uit zijn bed om een poging te doen zich goed aan te kleden. Zijn tante zat al aangekleed aan de ontbijttafel. Ze liep op hem af om zijn stropdas en haar goed te doen.

“Kom goed eten, we hebben een lange weg voor de boeg. Ze zetten een bord met dikke pap voor zijn neus. Valentijn die nooit meer dan een toast at als ontbijt zag er erg tegen op om het hele bord leeg te eten. Zwijgend at hij zijn pap op terwijl zijn tante de laatste dingen controleerde voor de reis.
“Niet zo treuzelen Vaaltje we moeten zo weg.”
Valentijn nam met moeite grotere happen tot hij echt niks meer binnen kon krijgen. Zijn tante waste snel het bord om zodat ze konden vertrekken.
Bij de tempel aangekomen zag hij een kleine bus staan met een paar mannen er naast. Een was net zo netjes gekleed als hem. Twee anderen waren best gehavend door het vele vechten en de derde vechter was er nog niet zo ernstig aan toe. Ook stond de hoge priesteres er om hun uit te zwaaien.
“Daar zijn jullie dan. Valentijn mag ik je aan je teamgenoten voorstellen. Die is de diplomaat die alle officiële instanties te woord staat. Zijn naam is Diego. Deze vrouwelijke vechter is Margriet samen met haar leerling Ally. En als laatste hebben we een goede doorwinterde vechter genaamd Robin. Mensen dit is jullie leider Valentijn. Hij is nog een beetje jong maar hij is bekwaam.
Beetje jong. Ik ben nog een broekie vergeleken met hun. Zelfs Ally is zeker vijf jaar ouder dan mij. Ik snap nog steeds niet hoe ze mij met mijn twintig jaar deze groep kunnen laten leiden. Hoe kan ik nu zo bijzonder zijn.
Valentijn schudde beleefd de handen van zijn andere teamgenoten.
“Ik hoop dat jullie een veilige en goede reis hebben en dat jullie goed en wel thuiskomen.” Ze gaf iedereen nog een hand voor ze instapten en nam de sleutels aan van tante Lea.

Valentijn stapte achterin de auto. Hij wist niet goed wat hij tegen deze mensen moest zeggen. Hij was bang dat hij zou opscheppen of iemand beledigde omdat die persoon het meer verdiende om deze missie te leiden. Lea en Ally kwamen naast hem zitten terwijl Diego, Robin en Margiet voorin plaats namen. De achterste bank van de bus lag vol met spullen. Hij zag ook wapens in het busje liggen. Dit maakte hem best nerveus, wapens waren zo dodelijk. Hij snapte wel dat ze zich misschien moesten verdedigen, maar wapens vond hij maar niks.

“Tante Lea hoe lang gaat de reis eigenlijk duren.”
“Als we een beetje door kunnen blijven reiden een dag of vijf.”
“Blijven we dan tussendoor in herbergen slapen.”
“Alleen als we er anderhalve week over willen doen.”
“Kun je in de auto slapen dan?”
“Dat leer je wel op den duur.”
“Maar moet Diego tussendoor dan niet rusten.”
“Iedereen behalve jij heeft al een rijbewijs. We wisselen af. Vanavond zullen we om de beurt slapen, navigeren en sturen.”
Het bewijs dat ik echt een broekie ben. Ik heb nog eens geen kans gehad om te leren rijden. Kan ik me überhaupt wel nuttig maken tijdens deze reis of moet ik gewoon vijf dagen rustig zitten en mijn mond houden.
Lea pakte een kaart en liet hem aan Valentijn zien.
“Dit stuk rijd ik vanavond en jij moet me over deze rode weg navigeren. Zie dat er soms meerdere afsplitsingen zijn? Dan moet je me zeggen welke weg ik nodig heb. Je kan het beste vanmiddag rond een uur of zes nadat je gegeten heb even je ogen dicht doen zodat je vanavond wakker kan blijven.”
“Eten we wel in een restaurant of hoe doen we het qua eten.”
“Vanavond komen we nog langs een wegresturant morgen reizen we een hele dag door een afgelegen gebied en krijgen we geen kans om ergens iets te kopen. We hebben houdbaar eten bij ons. Dan kunnen we twee dagen weer in een restaurant eten en de laatste dag is voornamelijk afgelegen gebied. Veel bergen. Je zult het prachtig vinden.”
“Bergen. Zijn ze hoog?”
“Ja heel hoog, je kan er als mens niet overleven.”
“En als vampier?”
“Die kunnen er met gemak leven hoezo.”
“ik vond een notitie van dat het hol van de Bloedwaardigs erg afgelegen was en dat hij per draak er heen moest. Zou het kunnen zijn dat de Bloedwaardigshol daar is.”
“dat zou best goed kunnen liefje maar tenzij we weten waar we moeten zijn kunnen we het waarschijnlijk niet vinden. Dat gebergte is immens.”
“Zijn er bomen.”
“Ja in de lagere bergen is er gewoon een heel bos al raad ik het je af om er te gaan wandelen. De bergen zijn stijl en we weten niet wat er leeft.”
“Ideaal als verstopplek dus.”
Hij pakte de andere kaarten en begon ze te bekijken. Al snel vond hij de kaart die hij zocht. Wat hij op de kaart kon zien was de gebergte inderdaad immens en was er een heel groot gebied waar ze zich konden verstoppen. Hij graaide op de achterbank naar zijn spullen en begon te rekenen en lijnen te trekken in verschillende kleuren.
“Valentijn.”
Hij keek op en zag dat zowel Lea, Ally en Robin keken naar wat hij deed.
“Ik probeer hun leefgebieden in te schatten. Er moet wild in de buurt zijn net als water. Akari en Angel zijn geen vampier en hebben dus menselijke leefomstandigheden nodig. Ook bereken ik waar het niet te koud is voor hun als ze net als mensen kou kunnen voelen. Ik bereken gewoon alle mogelijkheden. De kans is groot dat dit gebergte hun nieuwe thuis is.”
“Laat de jongen dan zijn werk doen. Alle mogelijke misschiens zijn welkom.” Bromde Diego.
Valentijn keek nog even naar de anderen maar zijn tante knikte dat hij door kon gaan. Snel boog weer over de kaarten heen om alles uit te rekenen.
“Zo nu staan alle mogelijke overlevingskansen in dat gebergte op de kaart. Al zou het makkelijker zijn als we ze in Morkor kunnen vinden. Waar denk je dat we informatie kunnen inwinnen.”
“Margriet en Robin gaan alle lokale tentjes af om na te vragen. Ik ga bij het postkantoor vragen of ze ergens een brievenbus hebben waar ik een formeel opgestelde brief in kan doen. Als we weten waar we contact met ze kunnen leggen, dan mag jij aan de slag. Dan mag jij proberen ze over te halen om met ons te praten.”
“Denk je dat het moeilijk word om ze te vinden Diego”
“Alleen jij kan dat inschatten jongen.”
“Ze zijn altijd heel geliefd geweest in het dorp. Ze hielpen kansarme mensen. Tenzij ze tegen de Bloedwaardigs zijn gekeerd zouden ze waarschijnlijk nog sporen van liefdadigheid moeten bevatten.”
“Als dat zo is schat ik onze kansen goed slagend in.”
Na een tijdje haalde Ally een reisspel tevoorschijn en begonnen ze monopolie te spelen. Op deze manier kwamen ze de eerste uren door. Rond vijf uur stopten ze het spel weg om in een boerencafeetje een hapje te eten. Het café was misschien niet zo mooi als de restaurants en cafés in de stad maar je kreeg er een flink bord eten voor niet al te veel geld. Het eten smaakte erg goed en met een volle buik was het ook niet zo moeikijk om heel even je ogen te sluiten. Na een paar uur gesnoezeld te hebben ging hij weer rechtop zitten. Blijkbaar was Ally ook niet echt gewend te slapen in de auto want ze deed meteen haar ogen open. Zo stil als mogelijk speelden ze een potje monopolie tot het tijd was om te verwisselen van plaatsen.


Robin en Margriet bekeken de kaart waar Valentijn leefgebieden op hadden aangegeven en bespraken of hij de gebieden met wild goed had ingeschat. Ze besloten hun gesprek dat hij er niet al te ver naast kon zitten. Valentijn was blij dat zijn werk goedgekeurd was door twee ervaren mensen zodat hij iets zelfverzekerder de kaart begon te lezen voor hoe ze vannacht moesten rijden. Net voor zonsopgang reden ze een woestijngebied binnen en Valentijn vond het prachtig om te zien hoe de zon van de grond naar de hemel kon zien stijgen. Hij was ook maar al te blij dat de wissel plaats zou vinden zodat hij even kon slapen. Dit keer had hij geen moeite om in slaap te vallen en te blijven. Hij werd pas laat in de ochtend wakker. Tante Lea die de vorige dag al wat beter had geslapen was bezig eten bij elkaar te zoeken voor het middagmaal. Ally was in haar slaap met haar hoofd op zijn schouder gaan liggen waardoor Valentijn niet durfde te bewegen. Ally werd om twaalf uur wakker gemaakt door Robin om te kunnen eten.
In de woestijn was het erg warm en doordat ze achter het glas zaten voelde het nog warmer aan. Ze hadden gelukkig wel airco maar dan nog was de rit niet erg aangenaam.
Overal waar hij keek zag hij zand. Soms kreeg hij het idee dat ze niet vooruit gingen omdat het aanblik altijd hetzelfde was, alleen de zon veranderde van positie.
Ik zou hier nooit willen verdwalen. Het is misschien een open vlakje maar je merkt niet dat je vooruit komt. Het is in de auto al moedeloos om van te worden terwijl we alleen de weg hoeven te volgen maar als je daar op het zand loopt en je geen idee hebt wat voor, achter of zijwaarts is. Lijk me dat nog vele malen erger.
Pas toen de zon onder begon te gaan kwam er een nieuwe horizon in zicht en voelde Valentijn zich een stuk aangenamer. Het was een klein dorp en het reisgenootschap besloot dat ze wel iets koels konden gebruiken na deze hete dag. Het dorpje was wel ok. Het bestond voornamelijk uit boeren. Het was duidelijk te zien dat het een hechte gemeenschap was die elkaar veel hielp. Er was maar 1 cafe en een winkel er aan vast voor de doorreizigers. De rest gebreurde hier zover Valentijn kon opserveren via ruil. De kinderen vielen de anderen lastig met verhalen over hun vorige reizen en ze waren ook niet te beroerd om die te vertellen. Valentijn stond er van te kijken dat ze een gratis rondje kregen wegens het vermaken van de kinderen en de andere gasten die graag mee luisterde. Valentijn had graag willen blijven om wat meer te weten te komen over het dorp maar Diego was moe na een hele dag reizen en wou graag even slapen. Net als de vorige avond hielp hij met het navigeren. Dit keer kwamen ze door heel veel dorpen en steden en kreeg hij niet echt de kans om te kletsen. Bij het breken van de dag was hij ook echt opgebrand. Robin die vroeg wakker was nam de rit van Ally over. Helaas voor Valentijn duurde het nog drie uur voor margriet wakker was om hem over te nemen. Met het middag eten werd hij even wakker gemaakt maar na snel een boterham te hebben gegeten ging hij weer verder met slapen. Het was al laat in de middag voor hij weer wakker was. Na het avondeten moest Valentijn weer de hele avond navigeren. Nu Valentijn wat langer had liggen slapen lukte het hem beter om op de kaart te letten. Lea en Ally wisselden om de paar uur elkaar even af om zichzelf zo scherp als mogelijk te houden. Valentijn zag aan de kaart dat ze morgen overdag voornamelijk door dorpen zouden reizen, Als hij zich niet vergiste zouden ze overmorgen bij het aanbreken van de dag bij de bergen aan moeten komen waar de bloedwaardigs misschien konden leven. Ze waren al over de helft van hun reis en Valentijn begon wel erg nieuwsgierig te worden naar de bergen. Hij kende ze tot nu toe alleen van plaatjes.
De volgende dag gebeurde niets speciaals, Valentijn sliep de grootste deel van de dag en navigeerde de hele nacht door. De zon kwam op achter de bergen en Valentijns mond viel open van verbazing. Hij had nooit durven te denken dat de bergen zo groot zouden zijn. Lea stopte zodat Valentijn de bergen in hun volle glorie kon zien bij de opkomende zon. Valentijn klom over Ally heen en stapte uit het busje en keer buiten op de weg zijn ogen uit naar de bergen die aan de stoppen wit waren van de sneeuw en onderaan bedekt waren met bossen. Je kon gewoon niet zien waar de berg precies begon omdat tussen de oude bomen ook jonge bomen stonden waardoor ze niet gelijk waren in hoogtes. Op dat moment wou Valentijn niets liever doen dan het bos in te rennen en de berg te beklimmen om te zien en voelen hoe de sneeuw was.
“Valentijn liefje we moeten echt verder.”
Met tegenzin klom Valentijn de bus weer in. Hij navigeerde een paar uur door maar kon van de zenuwen niet slapen. Hij probeerde zichzelf wakker te houden door een gesprek te houden met Diego, Margriet en Robin. Dit hield hij twee uur vol maar uiteindelijk was hij te uitgeput om tegen de slaap te vallen. Ze waren bijna bij het oude dorp van de bloedwaardigs voor hij weer wakker werd. Nog een paar minuten en hij zou zichzelf echt moeten bewijzen. Angst bekroop hem, wat als het hem niet zou lukken. Wat als hij niet goed genoeg was.

Profile

bloedwaardig
bloedwaardig

Latest Month

September 2010
S M T W T F S
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
Powered by LiveJournal.com
Designed by Teresa Jones