?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

Demon's terugkeer hoofdstuk 1

Ik ben een beetje vastgelopen met Valentijns verhaal daarom begin ik aan het verhaal van Demon en Ardat.

Demon’s terugkeer

Hoofdstuk 1

Achtervolgers rende achter hem aan. Duidelijk makend dat ze daar voor hem waren. Hij kende ze ergens van maar waarvan. Demon begon grommende en sissende geluiden te maken terwijl hij zijn laatste steentje uit zijn zak pakte. Hij moest snel nieuwe vinden anders kon hij niet meer ontsnappen. Hij gooide het steentje voor hem kapot op de grond en sprong in het kleine zwarte gaatje dat voor hem gevormd was. Niet wetend waar hij uit zou komen. Maar hij zou weer even veilig zijn. Maar voor hoe lang. Een paar uur, een paar dagen of misschien zelfs wel een paar weken. Hij moest meteen opzoek naar nieuwe stenen. Hij moest kunnen ontsnappen. Hij lange op een zwart oppervlak. Een paar meter voor zijn neus barse er een vuurgeiser open. Geschrokken keek hij ernaar. Waar was hij. Hij keek rond op een paar meter afstand stond een vrouw in een mooie rode jurk met een diepe insnede en hoge split. Meerdere mannen hingen om haar heen als loopse hondjes. Hier waren dus zo te zien vrouwen de baas. Hij moest weer een vrouw worden als hij privacy had.
“Tras?”
Hij keek de vrouw aan die tegen hem gesproken was. Ergens wist hij dat hij haar moest kennen. Onzeker stond hij op. Hij bleef maar staren in haar rode kattenogen tot hij zich iets herinnerde.
“Mama!”

Tranen van blijdschap rolden over zijn ogen terwijl hij op zijn moeder afrende die met haar armen wijd open stond. Hij viel in haar beschermde armen en huilde alle tranen die hij op had moeten kroppen. Eindelijk was hij thuis. Hij wist niet hoe lang hij weg was geweest maar hij was thuis. Hij was bij zijn mama.
“Kleintje ben je in orde.”
“Mama ze waren allemaal zo gemeen. Ze kwamen me achterna met hooivorken en fakkels of pangdingen en ze deden me pijn. Mama ik ben zo bang. Ik wil niet dat ze gemeen tegen me zijn. Mama ik wil bij jou blijven. Papa moet me met rust laten.”
Woorden kwamen uit zijn mond stromen en van de helft wist hij niet waar hij het over had. Het was of een ander deel wat heel lang had liggen slapen aan het praten was. Iets dat hij vergeten was, zichzelf.
Zij moeder pakte hem bij zijn hand en lijde hem naar huis. In het huis voelde het zo vertrouwd. Hij liep naar een kast. Pakte er een drankje uit en begon er van te drinken. Hij vond het heerlijk, alsof hij wist dat hij dat drankje heel lekker vond. Hij dwaalde door het huis. Uiteindelijk belande hij in een kamer met speelgoed. Hij begon met de poppetjes te spelen terwijl zijn moeder vanuit de deuropening toekeek. Zijn uiterlijk was misschien anders maar zijn hart was nog steeds hetzelfde. Hij had alleen wat tijd nodig om tot zichzelf te komen.

Comments

( 2 comments — Leave a comment )
thaqueenofchaos
Dec. 6th, 2009 10:51 am (UTC)
Leuk beschreven.

Alleen sommige zinnen behoren te eindigen met een vraagteken. Het is duidelijk een vraag, maar je eindigd het met een punt. Daar zou ik een beetje op letten.

Ik ben wel benieuwd waar hij vandaan komt en waarom hij wegging.
bloedwaardig
Dec. 6th, 2009 11:44 am (UTC)
Bedankt.

Ja het is niet echt goed voor de interpuncties als ik zo laat nog aan een verhaal werk. Ik zal er voortaan beter op letten. Wat kleine Tras is overkomen merk je later in het verhaal.
( 2 comments — Leave a comment )

Profile

bloedwaardig
bloedwaardig

Latest Month

September 2010
S M T W T F S
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
Powered by LiveJournal.com
Designed by Teresa Jones